banner

Ακατασχετολογία Vol. 3

Ακατασχετολογία Vol. 3

Ακατασχετολογία Vol. 3

Μυρίζει μπουγάδα. Εδώ που κάθομαι μυρίζει μπουγάδα – όχι δική μου, εγώ είμαι ακαμάτρα. Μπουγάδα με γενναία δόση μαλακτικού μάλιστα. Μου γεμίζει τα πνευμόνια καθαρό οξυγόνο σουπλίν- μάλλον σουπλίν, ξέρω ’γώ, και δε χορταίνω να οσμίζομαι. Τι δουλειά έχουν οι μπουγάδες σε πεζόδρομο στο Κολωνάκι; Και βασικά τι δουλειά έχω εγώ στο Κολωνάκι; Μήπως οι άνθρωποι εδώ δεν πλένουν τα ρούχα τους; Και τι στην ευχή κάνουν οι πλούσιοι τα ρούχα τους; Τα δένουν κόμπο και τα αλλάζουν γειτονιά;

Αποδόμηση

Οι άνθρωποι στο Κολωνάκι πλένουν τα ρούχα τους όπως όλοι οι άλλοι άνθρωποι. Έχω συχνά μια ηλίθια εντύπωση για τον κόσμο που με οδηγεί σε ανούσιες διακρίσεις οι οποίες μάλιστα πηγάζουν από τον ίδιο αυτοσκοπό να γκρεμίσω τις διακρίσεις και τα στεγανά. 

Όπως για παράδειγμα, η υποστήριξη της άποψης πως «όχι, δεν μπορείς να προκόψεις αδερφέ, αν η κάστα σου είναι χαμηλού κύρους», όπως το ότι «οι όμορφοι άνθρωποι είναι περισσότερο πετυχημένοι άνθρωποι» – και αυτό υπόκειται στα βασικά σφάλματα αντίληψης. Πιστεύεται ότι οι άνθρωποι με ωραία εξωτερικά χαρακτηριστικά τείνουν να πετυχαίνουν τους στόχους τους ευκολότερα με την εξήγηση πως η ομορφιά παρέχει ευκαιρίες ζωής. Πράγμα που φυσικά δεν ισχύει. Πράγμα που φυσικά ανήκει στην πλάνη του κεφαλιού μας. Αφού και η ομορφιά ακόμα είναι κάτι απολύτως υποκειμενικό. Ό,τι έχει να κάνει με ανθρώπινη γνώμη είναι υποκειμενικό. 

Έχουμε οι άνθρωποι τόσο ισχυρά δομημένες αρχές στο νου μας, φροντίζουμε να τις ενισχύουμε και να τις ενδυναμώνουμε με κάθε ευκαιρία που τελικά δε δεχόμαστε καμία άλλη αλήθεια ως πραγματική – εγώ θα σου πω, εγώ ξέρω. Για τους περισσότερους από εμάς δεν υπάρχει άλλη όψη του νομίσματος, για τους περισσότερους από εμάς η πραγματικότητα είναι μία. Η αλήθεια, το δίκαιο, το σωστό, επίσης. Έχουμε τόσο αυστηρούς φακούς μπροστά στα μάτια μας που  συχνά, όχι απλώς δεν αμφιβάλλουμε, αντιθέτως τείνουμε να αναζητούμε στοιχεία που θα επιβεβαιώσουν την γνώμη μας – χαίρε cognitive bias! 

Οι Beatles τι; 

Για όσους μάλιστα θέλουν να ανακαλύψουν το «εγώ ποτέ» σύνδρομο, υπάρχει ένα –πολλά! εξαιρετικά στοχευμένο άρθρο στο APA (American Psychological Association*). Το ευρέως γνωστό εξώφυλλο των Beatles να διασχίζουν την Abbey Road και η φημολογούμενη τότε αντικατάσταση του Paul McCartney από έναν σωσία, φανερώνει με ευφυέστατο τρόπο πόσο εύκολο είναι να πέσει κανείς θύμα των ολόδικών του αντιλήψεων, ενισχύοντας τες μάλιστα από σημάδια γύρω του. 

Θέλω να πω, χρειάζεται κόπο για να ξεφύγουμε από τα στεγανά μας, άνθρωποι- χτίστηκαν κι αυτά στα γερά σκαριά της οικογένειας, της παρέας, της κοινωνίας. Μοιάζουν με πεποιθήσεις σοβαρές, σταθερές, ζυμωμένες. Μα καθόλου δεν είναι. Φαντάζομαι αρχαίους φιλοσόφους να μιλούν τη σύγχρονη αργκό, μπρος σε ορισμούς της δικαιοσύνης ή της ηθικής και σκέφτομαι πως κάτι σε «ξεκόλλα φίλε» θα λένε. Μην είσαι μονοδιάστατος, εξερεύνησε. Ψάξε, αναζήτησε, αναθεώρησε. Ζήτα συγγνώμη, ψάξε τη σπουδή. 

Η γνώμη μας δεν είναι η μοναδική στον κόσμο αυτό και υπάρχουν έρευνες μπόλικες αν θες να μάθεις πώς να αμφισβητείς και πώς να αναζητείς. Μην πιστεύεις όσα ακούς , μήτε όσα βλέπεις. Και αν κάτι θέλω να σου μείνει από αυτή τη φλυαρία είναι πως ο κόσμος δεν είναι χτισμένος επάνω μας άρα δεν οφείλει να μας ακολουθεί και να ενδυναμώνει τα σφάλματά μας. Αυτό συμβαίνει μόνο όταν εμείς, έτσι θέλουμε τον δούμε. Θα μπορέσεις να αναθεωρήσεις, μόνο όταν αποφασίσεις να «ξεδείς» όσα βλέπεις. 

Τέλος θα ΄θελα να κρατήσεις μέσα σου βαθιά πως ναι, οι άνθρωποι στο Κολωνάκι πλένουν και αυτοί τα ρούχα τους και έπειτα απλώνουν μπουγάδες σε τοσοδούλικα μπαλκόνια. Γιατί όπου υπάρχουν άνθρωποι, ανθρώπινες πράξεις μυρίζουν. Μαζί με σουπλίν. Μαζί με εξαιρετικό σουπλίν, το συμπυκνωμένο υγρό για ακόμη περισσότερη φρεσκάδα μόλις με 4,99 ευρώ. 

Θα τα καταφέρουμε σας λέω,

Μ. 

 

*Εδώ, παραθέτω το άρθρο του APA, για όποιον αγαπά: 

https://www.apa.org/ed/precollege/ptn/2016/05/teaching-the-beatles

Σκίτσο: Alessandra Olanow

Marilena Mpoumpari

Αγαπώ τις πάστες δίχως γλάσο, τα τζιν παντελόνια, τους εσωτερικής καύσεως ανθρώπους. Θα με βρεις να ανασαίνω ταχύρρυθμα μα σιωπηλά πάνω σε λογοτεχνία αμερικανών διηγηματογράφων. Αγαπώ τον Κάρβερ περισσότερο από τον ίδιο μου τον εαυτό και έχω φυσικά μια αυτοεκτίμηση ρημαγμένη. Είμαι εδώ, περήφανο πια μέλος του tedxlarissa, για τους οβερθίνκερς, για εκείνους που τα παρατάν, για εκείνους που κάνουν λάθη. Ανελλιπώς.

Related Episodes

Leave A Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *