banner

Ακατασχετολογία vol.4

Ακατασχετολογία vol.4

Ακατασχετολογία vol.4

Με παιδεύει τακτικά η ευτυχία. Ψάχνω να βρω τη ρίζα της, ετυμολογικά και οντολογικά. Ευ + τύχη. Αυτό πιθανότατα βάζει στην εξίσωση και το συντελεστή της τύχης με όσα εκείνη φέρνει. Της τύχης που τόσο συχνά αμελώ. Πώς να ευτυχήσουμε οι άνθρωποι;
Το ερώτημα που προσπαθεί να απαντηθεί. Βρίσκει τον δρόμο του. Μυρίζει καλοκαίρι στα μέσα του. Κι εγώ κάνω παλινδρομήσεις τίμιες που δε στερούν τίποτα από το μέλλον μου.

Θυμάμαι

Τα καλοκαίρια η μαμά μου προτιμά να βασανίζει λαχανικά στην κατσαρόλα, να αχνίζει κι εκείνη πάνω από ατμούς και να υπερασπίζεται με στόμφο την επιλογή της για υγιεινές τροφές στο κουζινάκι. Δεν είναι τέτοια στ’ αλήθεια η δική μου μάνα. Βαφτίζει υγιεινό ό,τι η ψυχή της λαχταρά κι έτσι έμαθε και σε εμάς να τρεφόμαστε.
Με λαχτάρα, αποδοχή και σύνεση. Με λίγη ενοχή μα με μπόλικα όνειρα. Για τη δική μου μάνα, δεν είναι ο έρωτας που περνά από το στομάχι. Είναι οι άνθρωποι που αγαπάμε. Είναι τα μεσημέρια που δεν θέλει να δει κουζινικό, είναι η ακατάσχετη γκρίνια που μας γδέρνει στα μέσα του Ιούλη. Κανείς δεν είναι ο εαυτός του κάτω από 40 βαθμούς κελσίου. Είναι κάποιος άλλος. Κάποιος που μόνο μια μάνα ξέρει να αντέχει.
Εμείς τα καλοκαίρια ζούμε σε μια αυλή, γύρω από λουλούδια που έχουν βρει το ρόλο τους στη ζωή και όλο ανθίζουν. Και είναι σα να μην ξεψυχούν ποτέ. Γιατί η μάνα τα φροντίζει σα να ναι παιδιά δικά της –αδερφές μου αζαλέες! Γιατί κάποιος μου λέει συχνά πως ό,τι έχει φροντίδα είναι οικογένεια. Και είναι πράγματι.
Εμείς τα καλοκαίρια είμαστε περήφανοι αν έχουμε καταφέρει να ξεκλέψουμε πενθήμερες διακοπές. Μα αυτό σπάνια συμβαίνει. Γιατί ο πατέρας λέει πως έχουμε σημαντικότερα πράγματα να κάνουμε από το να λιαζόμαστε. Και βάζει κι εκείνος ένα χέρι στην αυλή, και τηγανίζει μελιτζάνες ώριμες και τέτοια περηφάνεια σε μάγειρα δεν έχετε ξαναδεί.

Ευτυχία

Είναι όμορφο να ευτυχείς με τα επιτεύγματα σου. Αυτό παλεύω να μάθω. Είναι όμορφο οι άνθρωποι να σε νοιάζονται χωρίς να χρειάζονται λόγια. Είναι όμορφο να ζεις σε χρόνους παροντικούς (το εδώ, το τώρα, ναι!), με καταλήξεις σε –ώνω και –ίζω. Είναι όμορφο να εύχεσαι μα να μην κρεμάς τις προσπάθειές σου δίπλα σε ευκτικές του άγχους.
Και δεν είμαι απολύτως σίγουρη γιατί τα καλοκαίρια φέρνουν θύμηση μάνας, πώς στην ευχή καλοστέκονται οι μελιτζάνες πλάι στις αζαλέες και γιατί όλα αυτά είναι σημαντικά για να τα αραδιάσω τώρα να! Δεν είμαι καν σίγουρη αν οι άνθρωποι γύρω μου καταλαβαίνουν για τι πράγμα μιλάω τις περισσότερες φορές. Μα αυτό είναι δικό μου θέμα και δε χρειάζεται να σας απασχολεί.
Είμαι ευγνώμων για τους ανθρώπους μου –ναι για εσάς! γιατί γίνεστε λέξεις χωρίς να σας ζητώ την άδεια.

Τα σημαντικά της ζωής μας

Τα σημαντικά της ζωής μας δεν είναι τα καλοκαίρια, δεν είναι οι θάλασσες και τα αντηλιακά. Λίγοι ξέρουν πως καθόλου δε με αφορούν οι ομορφιές των τόπων, οι καταγάλανες θάλασσες, τα ηλιοβασιλέματα. Με αφορούν οι άνθρωποι που αντικρίζω, οι φίλοι που ταξιδεύω, τα παιδιά που ζωγραφίζουν πέτρες, οι γυναίκες με το ανισομερές μαύρισμα, οι άνδρες που δεν καυχιούνται. Οι άνθρωποι που ζουν με σκευάσματα σεροτονίνης για να βγάλουν τη μέρα, εκείνοι που δίνουν χρόνο σε όσους αγαπούν, αυτοί που ποτίζουν λουλούδια κι ας έχει βρέξει, εκείνοι που ταΐζουν εγγόνια που με κόπο ψελλίζουν «παππού», εκείνοι που αντέχουν τον ήλιο της Αθήνας χωρίς επαρκή κλιματισμό, εκείνοι που μετακινούνται με συγκοινωνία για να πάνε στη δουλειά τους, οι νέοι που παλεύουν να αναδείξουν την πόλη τους, οι γνήσιοι επαρχιώτες που δε φθονούν.

Είμαι τόσο βαθιά τυλιγμένη μέσα σε ζωές καθημερινές και ανθρώπους τρωτούς, φθαρτούς που όμως λάμπουν, που όμως με ταΐζουν κουράγιο, ψυχή και φως που στο τέλος κανείς δεν μπορεί να μου τάξει τίποτα. Αφού τα έχω όλα. Τα έχω όλα, αφού.

Τα σημαντικά της ζωής μας δεν είναι τα καλοκαίρια. Τα σημαντικά της ζωής μας είναι εκείνα που κάποτε ή και τώρα, βαφτίσαμε ασήμαντα.

Έχετε πίστη άνθρωποι!
Θα τα καταφέρουμε σας λέω,
Μ.

 

 

Φωτογραφία από: aolanow (Alessandra Olanow)

Marilena Mpoumpari

Αγαπώ τις πάστες δίχως γλάσο, τα τζιν παντελόνια, τους εσωτερικής καύσεως ανθρώπους. Θα με βρεις να ανασαίνω ταχύρρυθμα μα σιωπηλά πάνω σε λογοτεχνία αμερικανών διηγηματογράφων. Αγαπώ τον Κάρβερ περισσότερο από τον ίδιο μου τον εαυτό και έχω φυσικά μια αυτοεκτίμηση ρημαγμένη. Είμαι εδώ, περήφανο πια μέλος του tedxlarissa, για τους οβερθίνκερς, για εκείνους που τα παρατάν, για εκείνους που κάνουν λάθη. Ανελλιπώς.

Related Episodes

Leave A Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *