banner

Ακατασχετολογία Vol. 1

Ακατασχετολογία Vol. 1

Ακατασχετολογία Vol. 1

Έχω ένα κίτρινο τοσοδούλικο τεφτέρι που εκεί μέσα φυλάσσω (κλέβω, κλέβω είναι η λέξη!) όλες τις βαρύγδουπες φράσεις, εκφράσεις, παραφράσεις από βιβλία συγγραφέων που αγαπώ (άλλη μέρα θα μιλήσω για τον έρωτα μου με τον Κάρβερ, και τον υποδόριο έρωτα του Κάρβερ για τη μάνα του). 

Σήμερα κλέβω τα λόγια της Βιρτζίνια Γουλφ, μέσα από την «Κυρία Νταλογουέι»∙ από μια σελίδα κάπου στη μέση του έργου που σε μία κανονική ροή ανάγνωσης δε θα προξενούσε καμία ταραχή στον αναγνώστη. Έπειτα όμως από ένα χρόνο και πλέον υπό καθεστώς εγκλεισμού, με έκανε στιγμιαία να κοντοσταθώ, να πάρω τρεις κοφτές ανάσες και να δώσω εντολή για περισσότερο σάλιο στους αδένες -δε φταίνε τα τσιγάρα, φταίει η μαεστρία της Γουλφ! Λέει λοιπόν η συγγραφέας (χωρίς να έχει ιδιαίτερη σημασία εδώ η προϊστορία της πρωταγωνίστριας): Παρ’ όλα αυτά ο ήλιος έλαμπε ακόμα. Παρ’ όλα αυτά ο άνθρωπος πάντα βρίσκει τον τρόπο να ξεπερνά και τις πιο δύσκολες στιγμές και η ζωή συνεχίζει το δρόμο της μέρα με τη μέρα (κάπου σίγουρα το έχω αναφέρει αυτό ή μάλλον βιώνω ντε ζαβού, να τώρα δα!)

Εξηγούμαι. 

Εγώ και τα μισογεμάτα ποτήρια εχθροί ανέκαθεν- αυτό το κλισέ. Δε μου λένε και πολλά τα χάπι έντινγκς, οι πανωραίες ηρωίδες χωρίς αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές, οι ατσαλάκωτοι εραστές που βουτούν σε παλίρροιες από δεινά και ξανά δεινά , και αν θέλεις να γίνει λίγο πιο πικάντικο το στόρι  χάνουν σκύλο, πατέρα και αδερφό, μα στο τέλος το παίρνουν το κορίτσι. 

Η λογοτεχνία πλάι στην οποία αφήνω όλα τα έσω του θώρακα εγώ, μιλά για άνδρες που φορούν τσαλακωμένα πουκάμισα που τους χάρισε η ερωμένη μα τους θυμίζουν τη μάνα τους, για γυναίκες που φουμάρουν σέρτικα σε πεζοδρόμια και αλλάζουν δουλειές ανά βδομάδα, για ανθρώπους που σέρνονται σε δωμάτια λίγων μόνο τετραγωνικών και εκεί μέσα φωλιάζουν έρωτες, γάτες, λέξεις που τις βαφτίζουν όνειρα και υπηρετούν καθημερινότητες πραγματικές (βαριανασαίνω για χάρη του Κάρβερ και της Λουσία Μπερλίν).

Και μπορεί οι πραγματικότητες αυτές να μην ταιριάζουν γάντι στη Γουλφ (γιατί για εκείνη ξεκίνησα να μιλώ, ανάθεμα τη ροή μου!) μα ζούνε πια -ή ανέκαθεν, μέσα σε πολυώροφες πολυκατοικίες δίχως στέγη, σε συνοικίες που οικοδομήθηκαν μέσα στο άνομο τακτικά κράτος, σε σπίτια με κουφώματα που ασφαλίζουν τους ήχους, σε σπίτια χωρίς παράθυρα που ξεχύνουν φασαρίες στις αυλές. Ζουν στο δίπλα διαμέρισμα που είναι βουβό από θορύβους -μη μάθει ο κόσμος πώς ζούμε (ζούμε αλήθεια;) ή στους ένοικους του πρώτου ορόφου που μάλλον αναθρέφουν είδος πιθήκων σε οίστρο και όχι τρίχρονα που αρχίζουν να απαλλάσσονται σταδιακά από το στάδιο εγωκεντρικού παιχνιδιού. 

Με ακολουθείς ακόμα; Μέσα σε μια πανδημία που καλά κρατεί, οι τοίχοι έγιναν θεριά και θωρακίστηκαν με κάγκελα συνάμα. Μπαίνουμε σε σπίτια φιλικών γειτόνων, αδερφών, φίλων ή εχθρών και αφήνουμε βγαίνοντας, αναστεναγμούς (δεν ήξερα πως έχασες τη δουλειά σου, τα μαλλιά σου, τα μυαλά σου, με συγχωρείς). Λέμε «τι να πω κι εγώ» ή «τι να πει ο άλλος». 

Λοιπόν οι άνθρωποι, υπέφεραν και πριν. Ίσως αλλιώτικα, ίσως πιο ανεκτά. 

Ζούμε πραγματικότητες που ουδέποτε φανταστήκαμε. Και ξυπνάμε ζωντανοί. Και έτοιμοι για μάχη. Και μία ακόμα μέρα, μια βδομάδα  μόνο -δυο, οι δύο οι κρίσιμες! και όλα θα γίνουν, θα είναι οκ. Και είναι οκ η εργασία από τον καναπέ, είναι οκ ο μισθός τεμαχισμένος, είναι οκ τα παιδιά στο σπίτι, είναι οκ τα ζευγάρια πλάι, χώρια ή στα κρυφά. Είναι οκ να βιώνουμε δυσκολίες οι άνθρωποι. Το μέλλον μας ταράσσει. Έχουμε θέσει τους εαυτούς μας σε αναμονή (παρακαλώ περιμένετε, τουτ τουτ. Θα σας συνδέσουμε με έναν εκπρόσωπό μας το συντομότερο δυνατό). Και αυτό είναι που μας κάνει κομμάτια. Πότε θα…; Και για πόσο ακόμα; 

Τρώω μια κοτόσουπα χλιαρή. Γεύομαι αυγολέμονο και συμπόνια. Αποφασίζω να μην τελειώσω σήμερα με κανένα «αλλά». Είχα πει πως αυτές εδώ οι σκόρπιες σκέψεις, δε θα ‘ναι συνταγή αισιοδοξίας μα μια πυκνή λευκή πραγματικότητα. Σα γάλα εβαπορέ. Γιατί αυτή η πραγματικότητα μας άφησε να δούμε ανθρώπους όπως είναι, χωρίς φτιασίδια, χωρίς προσδοκίες. Ανθρώπους διαλυμένους σε νοερές αγκαλιές άλλων που είχαν κοινά θελήματα. Να ζήσουν ξανά. 

 Το μέλλον είναι άγνωστο. Και αυτό μας συνθλίβει. Όταν όλο αυτό τελειώσει θα έχουμε πιθανότατα αλλάξει σημαντικά. Λαβωμένοι και ισχυροί. Χωρίς «αλλά». Είμαστε οι άνθρωποι πολύ πιο δυνατοί απ’ όσο πιστεύουμε. Είμαστε πολύ πιο προσαρμοστικοί απ’ όσο συνειδητοποιούμε. Και σας το λέω με σιγουριά πως θα τα καταφέρουμε. Γιατί μαθαίνουμε σιγά σιγά το «μαζί».

Παρ’ όλα αυτά ο άνθρωπος πάντα βρίσκει τον τρόπο να ξεπερνά και τις πιο δύσκολες στιγμές και η ζωή συνεχίζει το δρόμο της μέρα με τη μέρα, λέει λοιπόν η Γουλφ. Και εγώ την εμπιστεύομαι τυφλά. Εκείνη και την κοτόσουπα που τώρα πια μετρά μόνο κανά δυο κουκούτσια λεμονιού στο άδειο πιάτο.

Οι καρδιές ζεσταίνονται από μέσα προς τα έξω. Και οι άνθρωποι το ίδιο. Θα τα καταφέρουμε, σας λέω

Μ. 

Marilena Mpoumpari

Αγαπώ τις πάστες δίχως γλάσο, τα τζιν παντελόνια, τους εσωτερικής καύσεως ανθρώπους. Θα με βρεις να ανασαίνω ταχύρρυθμα μα σιωπηλά πάνω σε λογοτεχνία αμερικανών διηγηματογράφων. Αγαπώ τον Κάρβερ περισσότερο από τον ίδιο μου τον εαυτό και έχω φυσικά μια αυτοεκτίμηση ρημαγμένη. Είμαι εδώ, περήφανο πια μέλος του tedxlarissa, για τους οβερθίνκερς, για εκείνους που τα παρατάν, για εκείνους που κάνουν λάθη. Ανελλιπώς.

Related Episodes

    • Akira_ichihara
    • 27 April 2021

    Ενα hyper boost το νιωθω .
    Wishes με καλη αρχη και καλο ταξιδα και πολυδιαβασμενα τα αναπροσαρμοστα να ειναι ολα τα αρθρα σου !

    Reply
      • Marilena
      • 27 April 2021

      Τον επόμενο καφέ θα τον πιω στην υγειά σου. Με το καινούργιο μου καλαμάκι σαφώς. Ευχαριστώ πολυυυ

      Reply
    • Γιώργος Τζάτζης
    • 27 April 2021

    Εξαιρετικό! Καλή αρχή Μαριλένα!

    Reply
      • Marilena
      • 27 April 2021

      Ωωω ευχαριστώ πολύ καλέ μου φίλε!

      Reply
  1. […] More negative than positive thoughts […]

    Reply

Leave A Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *